ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ…

…μοιάζει η γη με ζωγραφιά.

Πέμπτη μεσημέρι στο αεροδρόμιο, μετά από μια πολύ δύσκολη, πιεστική εβδομάδα. Η καθιερωμένη φορά του μήνα που πηγαίνω στο Λονδίνο για να παρακολουθήσω μαθήματα για το master μου. Το μυαλό μου είναι θολωμένο, λειτουργώ στον αυτόματο. Χωρίς να πολυκαταλάβω κάθομαι στο αεροπλάνο, έτοιμη για την απογείωση. Μηχανικά ανοίγω τις σημειώσεις μου και ξεκινάω να διαβάζω. Ξαφνικά η προσοχή μου αποσπάται από την ανακοίνωση του πιλότου.“Μα πόσο χαρούμενος άνθρωπος είναι αυτός” σκέφτομαι καθώς τον ακούω να μιλάει με τρομερά ενθουσιασμένη φωνή. Εκείνη την ώρα περνά δίπλα μου ένας αεροσυνοδός και χωρίς να το πολυσκεφτώ, του ζητώ να μεταφέρει στον πιλότο ένα μεγάλο “ευχαριστώ” για την καλή του διάθεση και το vibe που μας μετέφερε με τη φωνή του. Η γιαγιά μου λέει “αν έχεις κάτι καλό να πεις να το λες, αλλιώς να μην μιλάς”.

Μισή ώρα μετά, βρίσκομαι στην ειδική θέση πίσω από τους πιλότους και έχω στην κυριολεξία όλο τον κόσμο στα πόδια μου!!! Χωρίς να το σκεφτώ, αρχίζω να σιγοτραγουδάω ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του Κώστα Χατζή, το ‘ Από το αεροπλάνο’.

Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά. Και εσύ την πήρες σοβαρά.. 

Αγαπημένη μου μην κλαις 

https://www.youtube.com/watch?v=GrJukTki2FE (η αγαπημένη μου εκδοχή) 

Καθώς το σιγουτραγουδάω (έχει τόσο θόρυβο δεν με ακούει κανείς, ευτυχώς!!) αρχίζουν να τσούζουν τα μάτια μου, να μουδιάζουν τα μάγουλά μου και χωρίς να το καταλάβω, από τα μάτια μου τρέχουν ασταμάτητα, πνιγμένα και θυμωμένα δάκρυα. Δεν μπορώ να σταματήσω! Μια βροχή σκέψεων κατακλύζει το μυαλό μου. Κοκαλώνω.

Το τελευταίο διάστημα ήταν από τα πιο δύσκολα και επώδυνα που έχω βιώσει. Αλλαγές, ανατροπές, απώλειες. Η μεγαλύτερη; Έχασα ένα κομμάτι μου, τον μπαμπά μου. Το πιο γλυκό μου βάσανο αλλά και τον ‘τοίχο’ μου, την αγκαλιά της σιγουριάς που όλα τα συγχωρεί και για όλα θα σε στηρίξει. Και ας φωνάξει. Είναι ο μπαμπάς μου, ήμουν η πριγκίπισσά του. Η καρδούλα μου είναι λαβωμένη.

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και το κεφάλι μου πονάει, η καρδιά μου είναι σκισμένη, δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Τέτοιες μέρες έχουν, ακόμη κι αυτές, την ομορφιά τους. Επειδή ο ήλιος ανατέλλει και δύει, το φεγγάρι φωτίζει, ο αέρας φυσάει και η θάλασσα παλεύει. Αυτή είναι η ζωή στον πλανήτη Γη. Από εδώ πάνω που είμαι, βλέπω καθαρά το ‘Εμεις΄, τον κόσμο που έχουμε δημιουργήσει οι άνθρωποι. Αχ, δεν είναι τίποτα μπροστά στο μεγαλείο της γης!

‘Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα, 

μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι’.

Μα είναι τόσο όμορφη η ζωή. Τα κακά της, τα άσχημα της, έχουν και αυτά την ομορφιά τους. Μέσα από αυτά μαθαίνουμε, γινόμαστε καλύτεροι και προσπαθούμε να ζήσουμε όσο πιο όμορφα το ταξίδι που λέγεται ζωή. Όλες αυτές οι σκέψεις μου έφεραν μια φωτιά ανακούφισης που εκκρίθηκε σαν αδρεναλίνη. Σταμάτησα να νιώθω τα πόδια μου. Με κομμένα τα πόδια και τα μάτια μου θολά με αγκαλιάζω και ευχαριστώ αυτήν την ανώτερη δύναμη, _πείτε το Θεό, όπως θέλετε_ για το δώρο που μου έχει δώσει. Γιατί όλοι εμείς, οι εκατομμύρια άνθρωποι που κάθε μέρα βρίσκουμε προβλήματα να σκοτίζουμε το μυαλό μας, ψάχνουμε αιτίες για καβγάδες που μας πληγώνουν, θυσιάζουμε τις ομορφότερες στιγμές μας για ένα πιο φουσκωμένο πορτοφόλι, είμαστε μοναδικοί, ξεχωριστοί. Ο κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη είναι μοναδικός, δεν υπάρχει άλλος σαν εσένα και μένα. Με λίγα λόγια είμαστε τόσο awesome!!

Τότε είναι που αρχίζω να λέω στον εαυτό μου:

“Μαλουδάκι κοίτα την τέλεια αυτή θέα. Την πανέμορφη γη – είναι δική σου. Αυτό έχεις δικό σου, όλα τα προβλήματα και οι κακές σκέψεις είναι ένα τίποτα, ένα ψεύτικο δημιούργημα. Δεν είναι δικά σου, έρχονται και φεύγουν. Δικό σου είναι ο κόσμος που πατάς, οι γνώσεις σου, οι σκέψεις σου. Αξιοποίησέ τα σωστά! Οτιδήποτε κακό εσύ το βλέπεις σαν κακό. Όλα αυτά τα άσχημα που έζησες πέρασαν, δεν πέρασαν; Ε, κράτα το καλό τους! Τι σκοτίζεσαι;”

Για εσάς που φτάσατε ως εδώ, ευχαριστώ που διαβάσατε τον τυφώνα των σκέψεων μου. Αγκαλιάστε λοιπόν και εσείς τον εαυτό σας γιατί είστε μοναδικοί και τόσο τυχεροί που σας δόθηκε το δώρο να ζείτε… είναι ευλογία!

Very bad photo of myself  – πρησμένο πρόσωπο από το κλάμα  (σαν κινέζος όπως με λέει και η κολλητή μου η Λίζα) – αλλά αληθινή!

Big kiss

M

Υ.Γ. Σε καμία περίπτωση δεν μηδενίζω τα προβλήματά μας. Είδα απλά έναν διαφορετικό τρόπο που ίσως βοηθήσει εμένα ή εσάς να απλοποιούμε τις σκέψεις μας και να βλέπουμε πιο καθαρά.

Γιατί, σε εμένα τουλάχιστον, είχε αποτέλεσμα.